Europa kent in de diverse landen nog behoorlijke verschillen in de beschikbare spaarmogelijkheden. Dit had als gevolg dat vele mensen over hun eigen landsgrens gingen sparen. Daartoe heeft men een Europese Spaarrichtlijn opgesteld welke er voor zorgt dat inkomsten op rente uit andere Europese landen niet onbelast blijft.

DE EUROPESE SPAARRICHTLIJN      

Op 12 april 2005 kwamen  de ministers van Financiën van de EU de spaarrichtlijn overeen, welke inhoud dat sinds 1 juli van datzelfde jaar 22 van de destijds 25 lidstaten informatie zijn gaan uitwisselen over spaartegoeden. Hierdoor kan het land van herkomst van de spaarder belasting heffen op de spaarrente die deze elders ontvangt. Het principe van de automatische informatieuitwisseling is simpel : het land waar de bank die de rente uitkeert, gevestigd is, deelt de identiteit en de woonplaats van de begunstigde, en ook het bedrag en de aard van de uitbetaalde rente mee aan de woonstaat van die begunstigde.

De overige drie landen ( België, Luxemburg en Oostenrijk) die geen informatie uitwisselen gaan, gedurende een overgangsperiode, zelf een belasting heffen op bij hen geparkeerde spaartegoeden en storten vervolgens 75% door naar de thuislanden van de spaarders. Hierdoor blijft men als spaarder dus wel anoniem. De hoogte van deze belasting, ook wel bronheffing genoemd, zal tot medio 2008 vijftien procent bedragen. Hierna zal de bronheffing tot 2011 verhoogd worden tot twintig procent. Vanaf 2011 geldt vervolgens de vaste heffing van vijfendertig procent. De bronbelasting die door onderstaande landen wordt ingehouden, kunt u wel geheel verrekenen met de verschuldigde inkomstenbelasting.

De overgangsperiode eindigt als alle deelnemende landen een systeem van informatie-uitwisseling aanvaard hebben en effectief toepassen. Er is op dit moment dus nog geen uiterste datum voor het einde van de overgangsperiode en de algemene invoering van het systeem van informatieuitwisseling.

LANDEN BUITEN DE EUROPESE UNIE DIE EVENEENS INFORMATIE UITWISSELEN

Ook Aruba, de Britse Kanaaleilanden, Liechtenstein, de Nederlandse Antillen, Monaco, San Marino en zelfs Zwitserland doen mee aan de hierboven genoemde regeling. Helaas geldt deze regeling niet alleen voor spaartegoeden, maar ook voor obligatierekeningen en voor beleggingsfondsen die investeren in obligaties.